Onewheel as commute - Gazet van Antwerpen

 
Onewheel Electric Lifestyle.png
 
 

Onze steden bulken tegenwoordig van de alternatieven voor de fiets. De OneWheel, een soort elektrisch skateboard, is een van de laatste aanwinsten in dat rijtje. Een leuk speeltje, zo oordeelde onze testreporter Rebecca, maar wel een met een stevig prijskaartje.

De OneWheel. Ik had er nog niet van gehoord en had ze nog niet gezien in de stad. Het ziet eruit als een log skateboard met een dikke band onderaan in het midden en het rijdt elektrisch. Wij krijgen een demo-exemplaar via Electric Lifestyle, een Nederlands verkooppunt voor zowat alles wat er hip, elektrisch en snel uitziet. Van fietsen tot skateboards. Opvallend ook dat onze OneWheel van een Nederlands bedrijf komt, want bij onze noorderburen zijn ze eigenlijk nog bij wet verboden op de openbare wet. Bij ons mag het wel, maar wel aan een maximumsnelheid van 20 kilometer per uur. “Maar controles op die snelheid zijn in de praktijk minimaal”, klinkt het bij de verdeler. De OneWheel kan een snelheid van zo’n 30 kilometer per uur aan. Ik kan nu al verklappen dat ik me daaraan niet gewaagd heb.

Ik ontvang mijn nieuw vervoersmiddel op de redactie. Collega Jan is Chinese vrijwilliger om te testen. Het principe spreekt voor zich. Het is de bedoeling om intuïtief te balanceren, om te rijden. Naar voor leunen is naar voor rijden. Bochten nemen is ook op het gevoel. Ik spreek alle intuïtie in mijn lijf aan om recht te blijven staan. De eerste paar keer lukt het niet zonder hulp van collega Jan, maar ik ben allang blij om te zien dat ook hij mijn hulp nodig heeft om te starten. Collega Wim wandelt voorbij terwijl Jan en ik stuntelig arm in arm staan. “Wat staan jullie hier zo te dansen op de parking?”

Geen haar op mijn hoofd dat eraan denkt om met de OneWheel van de redactie op Linkeroever naar huis te rijden, dus gaat de OneWheel in de autokoffer richting Borgerhout. Victor Campenaerts heeft net het werelduurrecord verbroken. Successupporter als ik ben, vier ik mee met een paar pintjes in Café Mombasa op het Moorkensplein, om daarna de OneWheel op te halen met een paar vrienden. En kijk, die paar pintjes helpen het zelfvertrouwen een handje en plots balanceer ik door de straten van Borgerhout. Ik kies bewust de rustige eenrichtingsstraten uit. De weinige voorbijgangers stoppen als ze ons zien. Een enkeling maakt een filmpje. Niet vallen nu, niet vallen nu, niet vallen nu... Mijn vrienden zijn er sneller mee weg. Ik steek het op hun paar extra pintjes.

Log, zwaar ding

De volgende dag spreek ik af met de fotograaf op het nabijgelegen Krugerplein, op vijf minuten wandelen van mij thuis. Nog steeds niet zeker over mijn bochtenwerk wou ik de OneWheel te voet meenemen om daar op een recht stuk nog te oefenen. Maar daar wringt de skateschoen. Zo’n OneWheel is een log, zwaar ding van meer dan twaalf kilo en op de hoek van de straat geef ik de wandeling op en kruip ik op het gevaarte. Na een paar keer rijden laat de OneWheel zich best makkelijk besturen. Bochten beginnen ook goed te lukken en door de dikke band kan het board ook verschillende ondergronden, drempels en putten aan. Interessant in deze stad. Dat wil zeggen dat de OneWheel zelfs de Antwerpse fietspaden aankan.

Er hoort ook een app bij de OneWheel. Via mijn smartphone kan ik de agressiviteit en de maximumsnelheid van de OneWheel heel makkelijk aanpassen. Op de app staan ook filmpjes en uitleg over het gebruik. Het rijden wordt er met de keer makkelijker en leuker op. Straks moet ik nog oppassen dat ik niet te hard ga. Want dat kan falikante gevolgen hebben. “Als je bijna de limiet van het board bereikt, geeft die dat aan. Als je je snelheid dan niet aanpast, dan stopt de Onewheel, omdat hij je niet meer kan dragen. Dat zal niet snel gebeuren als je het board respecteert. Het kan wel voorkomen dat hij automatisch stopt op het moment dat de rijder overmoedig wordt”, leggen ze bij Electric Lifestyle uit. Niet overmoedig worden dus. Ik schakel een standje minder agressief op de app.

Springen

Enkel het stoppen en afstappen blijft een moeilijke evenwichtsoefening die ik niet onder de knie krijg. Met twee voeten tegelijk springen is een optie, maar dan ketst het board weg en trek het ding nog meer aandacht dan het nu al doet. Er is ook een manier om er rustig af te stappen door zachtjes af te remmen en dan de hiel van je voet op te heffen om te kantelen. Dat lukt maar de helft van de tijd. ‘s Avonds heb ik een afspraak op de Meir, op tien minuten fietsen. Ik zou mijn OneWheel willen en kunnen nemen, maar dat is geen optie. Je kunt hem niet aan een slot binden dus moet al een veilige plek hebben om hem weg te zetten. Een van de grootste nadelen, vind ik persoonlijk. Dat en het logge gewicht. Daar werkt de producent wel aan. In augustus of september komen de eerste leveringen van de OneWheel Pint, de nieuwere kleinere versie. Maar die weegt nog altijd tien kilo.

Rijden met de OneWheel is een uitdaging, maar is heel leuk om te doen. Na een dag of twee wil ik er alles mee doen. Of ik mezelf een OneWheel zou aanschaffen, lichtere versie of niet, betwijfel ik. De voornaamste reden? De prijs. Voor een nieuwe OneWheel Pint betaal je 1.175 euro. Voor die prijs leer ik mezelf liever rijden op een ordinair skateboard zonder motortje.

 
 
 
Onewheel 2.png
 
 
 
Onewheel 3.png
 
 

Alle foto’s: PDR